X
تبلیغات
رایتل
پاسخ به سوالات اعتقادی
  
 
 
آرشیو
موضوع بندی
 
جمعه 14 اسفند‌ماه سال 1383
معنای نفخ روح الهی در انسان چیست؟
ابتدا به بررسى تفسیر آیه شریفه «نفختُ فیه من روحى»(1) مى‏پردازیم.
خدا در این آیه مى‏فرماید که: «من از روح خود در انسان دمیدم» اضافه روح به خدا در اصطلاح «اضافه تشریفى» نامیده مى‏شد، یعنى انسان داراى روحى بس عظیم و گرانقدر مى‏باشد که شایسته است. روح خدا نامیده شود، مثل خانه کعبه که به دلیل شرافتش «بیت اللَّه» نامیده مى‏شود و ماه رمضان که «ماه خدا» نامیده مى‏شود که نشانگر شرافت این ماه است. همان طور که جسم نیست (تا نیاز به خانه داشته باشد) روح هم نمى‏باشد، پس آیه شریفه صرفاً عظمت روح انسان را مى‏رساند.(2)
به دیگر سخن آدمى از سویى پا در عالم ماده و دنیاى پست مادى دارد و از دیگر سو به خاطر روح پرشرافتش، سر در افلاک دارد و در مقام و مرتبت از ملائک پیشى گرفته است.
رسد آدمى به جایى که به جز خدا نبیند
بنگر که تا چه حدّ است مقام آدمیت‏
معناى آیه این نیست که خدا از روح خودش در انسان دمیده، چرا که خدا از جسم و روح پیراسته است.
بعد از این که مراد از روح در این دو آیه شریفه مشخص شد، باید گفت هر چند که قبول داریم روح انسان موجودى بس عظیم و شریف است اما جنبه دیگر در وجود انسان هست که انسان را به کارهاى پست و گناه مى‏کشاند و منبع و سرچشمه آن غیر از روح پاک الهى است که در انسان قرار دارد. چون این جهان سراى اختیار است و هیچ چیزى در ان نیست، انسان مى‏تواند کارهاى خوب انجام دهد یا اعمال زشت از او صادر گردد، و چون انسان‏ها دراین سراى مادى و دنیاى فانى قرار گرفته‏اند، بعضى از آن‏ها به دنبال خیر مى‏روند و بعضى دیگر به دنبال شرّ. خدا به دلیل مصالح مهمى، انسان را موجودى مختار خلق نموده است که با اختیار خود اعمالى را انجام مى‏دهد و در دادگاه عدل الهى حساب پس مى‏دهد و این هیچ ربطى به پاکى روح الهى انسان و فطرت پاک اولیه انسان‏ها ندارد.
پى نوشت‏ها:
1. حجر (15) آیه 29.
2. تفسیر نمونه، ج 11، ص 78 و ج 17، ص 127.

برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 146666


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها